خانم و آقای توت فرنگی

پشت این پنجره جز هیچ بزرگ،هیچی نیست.
قصه اینجاست که باید بود،باید خواند
پشت این پنجره ها باز هم باید ماند،
ونباید که گریست
باید زیست!

به دوستانی! که در اینجا ازم سراغ گرفتن و اظهار نگرانی کردن.. باید بگم که
دوستتون دارم. منو ببخشید که اینجا اینطوری شده. میدونم که میتونین درک کنید. و این رو هم میدونم که هیچ کدومتون! فکر نمیکنین که شاید من بی معرفت بودم! .... برام دعا کنین.

 

پیشاپیش سال نو رو به دوستای خوبم تبریک میگم. امیدوارم سال خوبی رو در پیش داشته باشید.

راستش من هم مثل شما فکر میکردم بعد از یک مدتی از کاری که کردم پشیمون میشم. ولی توی این یک هفته ای که گذشت بیش از پیش از کرده ام راضی بودم.

امروز کار رو تموم کردم.

قسمت نظرات بازه. دلم نمیخواد دوستام رو از دست بدم. هر کس دلش میخواد میتونه آدرس ایمیل یا وبلاگش رو بذاره برام.